Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον πόλεμο

  Μιλτιάδης Κοτζιάμπασης (Π.Ε. 70)

Πάνε πολλά χρόνια. Πέρασαν δεκαετίες ολόκληρες από τότε που η ευρωπαϊκή Ήπειρος βίωσε τις μαύρες μέρες του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.

Από αυτή τη σκοπιά το στοίχημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει πετύχει. Ο πρώτος και κύριος λόγος δημιουργίας της ήταν ακριβώς να αποφευχθεί ακόμα μία πολεμική σύρραξη που αναπόφευκτα ο ανταγωνισμός των κρατών θα μπορούσε να δημιουργήσει. Πρέπει να ομολογήσουμε πως, παρά τις δυσκολίες, τις ανισότητες, την καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, αυτό το πείραμα Ένωσης ανομοιογενών κρατών και πολιτισμών, έχει καταφέρει να μεγαλώσει ολόκληρες γενιές που να μην έχουν μέσα στο μυαλό τους χαραγμένες εικόνες του πολέμου.

Ο λαός μας λέει όμως πως η κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει ένας πόλεμος, είναι αυτή όπου έχει ξεχαστεί ο παλιός. Παρακολουθεί κανείς με ανοιχτό το στόμα πλέον ανθρώπους να λένε: "πρέπει να γίνει πόλεμος, σιγά μωρέ…". Αντικρίζει νέους ανθρώπους αποσβολωμένος μέσα στην εικονική πραγματικότητα των παιχνιδιών να θεωρούν πως οι σκοτωμοί και τα όπλα είναι κάτι φυσιολογικό και πως η ζωή είναι ένα γιγάντιο playstation. Αυτοί οι μελλοντικοί πολίτες μεγαλώνουν με την εικόνα εικονικών απωλειών.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος. Οι παλαιότεροι χάνονται σιγά-σιγά και οι μνήμες που κουβαλούσαν μαζί τους και οι τρομακτικές καταστάσεις που είχαν βιώσει ατονούν. Όλες αυτές οι αφηγήσεις που μεταφέρονταν από γενιά σε γενιά, και που ακόμα και εγώ έχω ακούσει από τη γιαγιά μου, για τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου δε θα είναι παρά κάποιες γραμμές σε ένα βιβλίο της ιστορίας. Στόχος μας είναι να μην τις αφήσουμε απλά εκεί, αλλά να τις μετουσιώσουμε σε κάτι ζωντανό. Με τον τρόπο αυτό τιμούμε όσους και όσες θυσιάστηκαν για μας κρατώντας ταυτόχρονα ζωντανή την αντιπολεμική χροιά που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία μας.

Η εκπαίδευση κατέχει την πρώτη θέση σε αυτόν τον σκοπό. Ως εκ τούτου είναι αναγκαίο να διδαχθούμε από την ιστορία, ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Δυστυχώς πολλοί μαθητές και μαθήτριες βλέπουν αυτό το μάθημα σαν μία αγγαρεία, σαν μία βαρετή απομνημόνευση. Για εμένα όμως ίσως είναι το σημαντικότερο μάθημα από όλα. Είναι εκείνο το σημείο στο οποίο ενώνεται το παρελθόν με το μέλλον και η μόνη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ναι, η γλώσσα και τα μαθηματικά θα σε βοηθήσουν να μελετήσεις και να μπορέσεις να διαβάσεις τα ιστορικά κείμενα, αλλά η κριτική ματιά είναι εκείνη που θα σου ανοίξει την πόρτα της πραγματικότητας και που θα σε κάνει αύριο-μεθαύριο έναν πολίτη αποτελεσματικό και δραστήριο και όχι ένα κοινωνικό ον αποχαυνωμένο που επιζητά πολεμικές καταστάσεις γιατί νομίζει ότι είναι παιχνίδι.

Αυτά τα λίγα θα ήθελα να γράψω επετειακά και να κλείσω με ένα μήνυμα. Μπορεί στο παρελθόν ο λαός μας να ήταν με άλλους λαούς σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Οι άνθρωποι όμως δημιουργούν τα κράτη. Η μόρφωση δημιουργεί τους ανθρώπους. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους άλλους λαούς και πάντα μέσα από συμβιβασμούς πιστεύω πως μπορούν να βρεθούν λύσεις. Ας έχουμε στο μυαλό μας τα λόγια του Ελευθέριου Βενιζέλου όμως:" Δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, μόνο εθνικά συμφέροντα". Στα πλαίσια αυτά με βάση μία φράση που ανήκει στην ιστορία πρέπει να κινηθούμε στη μελλοντική διπλωματική σκακιέρα, ώστε να αποφύγουμε τον πόλεμο σε κάθε περίπτωση μέσα από τις κατάλληλες συμμαχίες. Αλλά ακόμη και αν αυτός έρθει σε μας, να πολεμήσουμε σαν πραγματικοί ήρωες και όχι σαν θρασύδειλοι που θεωρούσαν ότι ο πόλεμος ήταν ένα παιχνίδι σε μία ηλεκτρονική πλατφόρμα!

Μην υποτιμάτε την αξία της θεατρικής αγωγής

  Μιλτιάδης Κοτζιάμπασης (Π.Ε. 70)

Ένα μάθημα το οποίο έχει χάσει τη θέση του τα τελευταία χρόνια στον σχολικό χώρο με τη μείωση των ωρών στις μικρές τάξεις και την εξαφάνισή του από τις μεγάλες τάξεις, είναι το θεατρικό παιχνίδι.

Η θεατρική αγωγή είναι ζωτικής σημασίας για μία πιο ευχάριστη διδασκαλία και βοηθάει εξόχως στην κοινωνικοποίηση των παιδιών. Μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα μαθήματα οριζόντια και να δώσει μία διαφορετική νότα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Πολλές φορές, θεωρούμε πως το μάθημα αυτό έχει ιδιαίτερη φύση και το υποτιμούμε. Δεν το υλοποιούμε και όταν το κάνουμε το κάνουμε με αγγαρεία χωρίς να έχουμε τα σωστά αποτελέσματα.

Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει η έλλειψη επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, αλλά και η ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία που χρειάζεται να έχει κανείς για να μπορέσει να τσαλακωθεί μπροστά στα παιδιά, κάτι που πολλές φορές είναι μέσα στις προϋποθέσεις αυτού του μαθήματος. Ωστόσο, το τελευταίο πολλές φορές το μεγεθύνουμε στο μυαλό μας. Δεν χρειάζεται να έχουμε ιδιαίτερες θεατρικές ικανότητες ή να έχουμε σπουδάσει δραματική σχολή. Μπορούμε με απλό τρόπο και απλές κινήσεις να αξιοποιήσουμε τα ταλέντα των παιδιών. Άλλωστε σε αυτά απευθύνεται αυτό το μάθημα.

Πλέον με μία απλή αναζήτηση στο ίντερνετ μπορεί να βρει κανείς τρόπους, ώστε να πάρει ιδέες, να προχωρήσει στην υλοποίηση του μαθήματος με ευκολότερο τρόπο, να βρει τρόπους να το εντάξει σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα διαθεματικά και φυσικά να προσφέρει στη διδασκαλία του κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο.

Μέσα από τη δραματοποίηση μπορούμε να περάσουμε στα παιδιά πολύ ευκολότερα κοινωνικά και σημαντικά μηνύματα για την καθημερινή τους ζωή από το να τους αναφέρουμε απλά δια του στόματος ή να τους τα δείξουμε σε μία εικόνα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ό,τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι το βιώνουμε διαφορετικά, το μαθαίνουμε ευκολότερα και το κάνουμε κτήμα μας γρηγορότερα.

Το ιδανικό φυσικά θα ήταν το μάθημα να υπάρχει σε όλες τις τάξεις, οι ανάλογοι εκπαιδευτικοί να βρίσκονται σε όλα τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί των τάξεων να επιμορφώνονται ετησίως πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Επειδή όμως όλοι γνωρίζουμε πως έχει η κατάσταση, είναι αναγκαίο, πέρα από τη διεκδίκηση των παραπάνω, να σηκώσουμε το ανάστημά μας και να φέρουμε το μάθημα της θεατρικής αγωγής στο σημείο που του αξίζει. Δοκιμάστε το, εφαρμόστε το στην τάξη σας και θα με θυμηθείτε…

Κάθε απόφαση θέλει τον χρόνο της: μη βιάζεστε...

  Μιλτιάδης Κοτζιάμπασης (Π.Ε. 70)

Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί να παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις και να αναλαμβάνουμε δράση χωρίς πρώτα να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε το τι μέλλει γενέσθαι και το τι έρχεται στο πέρασμα των προσπαθειών μας.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που οι άνθρωποι παίρνουν μια απόφαση και μετά από λίγο καιρό τη μετανιώνουν. Αυτό μπορεί να συμβεί διότι δε σκεφτόμαστε ενδελεχώς όλες τις πτυχές του ζητήματος για το οποίο καλούμαστε να κάνουμε κινήσεις, αλλά και επειδή η εσωτερική παρόρμηση μάς οδηγεί σε πρόωρες επιλογές. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι σχεδιασμένος να επιλέγει την ευκολότερη λύση, και στο πλαίσιο αυτό δεν υπάρχει πολλή σκέψη όταν νιώθουμε σχεδόν σίγουροι για κάτι.

Για παράδειγμα, μπορεί τώρα να είμαστε μια χαρά και όλα να πηγαίνουν σύμφωνα με τον σχεδιασμό μας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι στο εγγύς μέλλον θα συμβούν τα ίδια γεγονότα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή και μας κάνουν χαρούμενους και πετυχημένους.

 Το «Σχέδιο Β» δεν είναι ένδειξη αδυναμίας

Ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί πρόσκαιρα, όμως πρέπει να έχουμε πάντα ένα Σχέδιο Β στο μυαλό μας, το οποίο θα μας καθοδηγεί σε περίπτωση που αλλάξουν τα πράγματα και η επαλήθευση των σκέψεών μας δεν υλοποιηθεί.

Μπορεί να νιώθουμε παντοδύναμοι και να νομίζουμε ότι όλα θα πηγαίνουν όπως τα έχουμε σχεδιάσει. Ωστόσο, οι πιθανότητες τις περισσότερες φορές δεν είναι μαζί μας. Γιατί; Πέρα από το ότι είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε το μέλλον, είναι και πολύ επίφοβο να θεωρούμε ότι κάτι που συμβαίνει τώρα θα συμβεί ξανά, ξανά και ξανά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, την ίδια στιγμή. Στατιστικά μπορεί να συμβεί, αλλά οι πιθανότητες είναι εναντίον μας. Η φράση «Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα» δεν είναι τυχαία.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς λοιπόν;

Αυτό που πρέπει σίγουρα να υλοποιήσουμε τώρα δεν πρέπει να το αφήσουμε για το μέλλον, πιστεύοντας ότι εκείνη τη στιγμή θα μπορούμε να το φτιάξουμε ή να το διορθώσουμε.

Προχωράμε, δημιουργούμε, καινοτομούμε και σχεδιάζουμε το μέλλον με όλες τις πιθανές πτυχές: επιτυχίας και αποτυχίας. Φτιάχνουμε ένα πλάνο για το πώς θα κινηθούμε σε κάθε περίπτωση και το ακολουθούμε μέχρι το τέλος.

• Δε βιαζόμαστε να πάρουμε αποφάσεις.

• Δεν βιαζόμαστε να κάνουμε κινήσεις που μετά θα μετανιώσουμε.

Όσο και αν ο εγκέφαλός μας μάς βάζει σε πειρασμό για την επιλογή του δρόμου της ευκολίας, εμείς δεν πρέπει να λυγίσουμε. Πρέπει να πειθαρχήσουμε και να μείνουμε σταθεροί στην πορεία που χαράξαμε. Μόνο τότε θα αυξήσουμε κατακόρυφα τις πιθανότητες επιτυχίας και τις πιθανότητες να μην στεναχωρηθούμε στο τέλος της ημέρας.

Η σημερινή σας δέσμευση

Ξεκινήστε λοιπόν τον σχεδιασμό από σήμερα. Μην τον αφήσετε για τις επόμενες μέρες. Κρατήστε το τιμόνι σταθερά και αφήστε το μυαλό σας να λειτουργήσει με τη λογική και όχι με το συναίσθημα.

Στο τέλος της ημέρας, όποιον δρόμο και αν έχετε ακολουθήσει από το σχέδιό σας, θα είστε εσείς οι κερδισμένοι.

Μην ξεχνάτε: Κάθε σχέδιο απαιτεί χρόνο για την εκπόνησή του, αλλά η επιτυχής υλοποίησή του οδηγεί στη μέγιστη ευχαρίστηση.

Το Μήλο της Έριδας. Η Αρχαία Ιστορία που άναψε τον Τρωικό Πόλεμο!

Η θυσία της Ιφιγένειας

Οι Αχαιοί φτάνουν στην Τροία

Ο Θυμός του Αχιλλέα

Ο θάνατος του Πάτροκλου

 

Χριστούγεννα και ζεστασιά (χαλαρωτική μουσική)

 

 

Ο άνθρωπος μέσα του έχει αστείρευτες δυνάμεις.

 Μιλτιάδης Κοτζιάμπασης (Π.Ε. 70)

Πραγματικά τα όσα ζήσαμε τη δεκαετία 2010-2020 στη χώρα μας, αλλά και τα όσα συμβαίνουν σε χώρες οι οποίες αντιμετωπίζουν απίστευτες δυσκολίες, αποτελούν ζωντανό παράδειγμα για το πώς ο άνθρωπος μπορεί να ανταπεξέλθει ακόμα και στις πιο δύσκολες και αντίξοες συνθήκες.

Πολλές φορές, οι ίδιοι μπορεί να νιώθουμε αδύναμοι ή να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια χωρίς να παλεύουμε περαιτέρω. Αυτό όμως μας κάνει μαλθακούς και μας οδηγεί σε μία ζωή στάσιμη. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές είναι αναγκαίο να βγάζουμε τη δύναμη που υπάρχει ακόμη και υποσυνείδητα μέσα μας και να λέμε στον εαυτό μας τη μαγική φράση: "Μπορείς και θα τα καταφέρεις".

Τα εμπόδια που θα βρούμε μπροστά μας είναι αναρίθμητα και πολλές φορές φαντάζουν ανυπέρβλητα. Από το σοκ της γέννησης, μέχρι τις συνεχόμενες εξετάσεις, τον απογαλακτισμό από την οικογένειά μας, τις απογοητεύσεις ερωτικές και μη, τις οικονομικές δυσκολίες, τα άγχη που πηγάζουν με τη δημιουργία μιας οικογένειας, τα προβλήματα υγείας που ενσκήπτουν μεγαλώνοντας, τους μαύρους κύκνους που μπορεί να οδηγήσουν σε αιφνίδια γεγονότα που θα μας συνταράξουν έως τις τελευταίες μας στιγμές, αγωνιζόμαστε και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε.

Η ζωή είναι ένα πέρασμα συνεχόμενων καταιγίδων και λιακάδων. Άλλοτε η κακοκαιρία διαρκεί και άλλοτε η καλοκαίρια κυριαρχεί. Στις καλές στιγμές όλοι και όλες πετάμε στα σύννεφα και νιώθουμε πανίσχυροι. Οι άσχημες στιγμές είναι όμως αυτές που μπορεί να μας λυγίσουν και στο τέλος να μας γονατίσουν. Όταν θα έρθει λοιπόν εκείνη η αποφράδα ώρα, θυμηθείτε όλους εκείνους και εκείνες που με τις αστείρευτες δυνάμεις τους οδήγησαν τον πολιτισμό μας και τη ζωή μας στο σημείο που έχει φτάσει σήμερα. Θυμηθείτε το τι πέρασαν οι παππούδες σας τον προηγούμενο αιώνα που η ειρήνη ήταν κάτι άγνωστο…

Αν τα εμπόδια που βρίσκονται τώρα μπροστά σας σας φαίνονται απίστευτα μεγάλα, θυμηθείτε πως ο εχθρός του κακού είναι το χειρότερο. Δουλέψτε την αντίστροφη ψυχολογία και υποβάλλετε τον εαυτό σας σε μία συνεχόμενη ροή χαράς. Αν το επιτύχετε αυτό, θα περάσετε πολύ ευκολότερα μέσα από την κακοκαιρία και ο χρόνος θα σας φανεί λιγότερος. Σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύετε να εγκλωβιστείτε σε μία δίνη συνεχόμενης κατήφειας.

Θα ήθελα να κλείσω το σημερινό μου άρθρο με μία φράση που έλεγε ένας αδερφός του παππού μου που εγώ δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω αλλά την έχω ακούσει από τους δικούς μου και κατά την άποψή μου θα πρέπει να είναι η οπτική που θα έχετε για τις δυσκολίες που ορθώνονται μπροστά σας: " Εγώ γελώ τους δώδεκα και αυτοί γελούν εμένα"...

Η Αργοναυτική εκστρατεία

 

Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη

Του Μιλτιάδη Κοτζιάμπαση

 Άρθρο μου στον Ευβοϊκό Τύπο στις 28/06/2019

Πολλές είναι οι μέρες που αναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσα τα δεινά που μαστίζουν αυτή την πανέμορφη χώρα, γιατί η κακοδαιμονία μας συνεχίζεται επί χρόνια και γιατί δεν γίνεται τίποτα για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Πλησιάζοντας σε άλλη μία εκλογική αναμέτρηση, είναι λογικό αυτές οι απορίες μου να εντείνονται και θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.

 Ξεκινώντας έχω την εντύπωση πως δεν καταφέραμε ποτέ να ωριμάσουμε σαν έθνος μετά την απελευθέρωσή μας και το ξεκίνημα της νέας ελληνικής ιστορίας. Ο τρόπος που είχαμε μάθει να ζούμε και να δουλεύουμε (είναι πολλά τα 400 χρόνια σκλαβιάς όντως), να σκεφτόμαστε και να αντιδρούμε στις καταστάσεις,  αφομοιώθηκε κατά μία έννοια μέσα μας και τελικά κατέστη πολύ δύσκολο να επιτευχθεί μία δημιουργική επανεκκίνηση.

Να αναφερθούμε όμως στην τήρηση των νόμων. Σαφέστατα οι πρόγονοί μας πέρασαν απεχθέστατα χρόνια, δυσκολίες που εμείς ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε στη σημερινή εποχή. Στα πλαίσια αυτά αναγκάστηκαν να αντισταθούν και φυσικά να επαναστατήσουν, αφού ήταν ο μόνος τρόπος να αντιδράσουν στην υπερβολική φορολογία και στις κατάφωρες αδικίες των κατά τόπους δυναστών. Δυστυχώς όμως ο τρόπος αυτός αντίδρασης δεν κατέστη δυνατόν να αλλάξει μετά από τις πρώτες προσπάθειες ορθοπόδησης του Νεοελληνικού Κράτους.  Η διάχυτη ανομία η οποία μας ακολουθεί ακόμα και σήμερα υπονομεύει καθημερινά το κράτος δικαίου και πολλές φορές αναγκάζει τον πολίτη να προβεί και αυτός σε παρανομίες στην προσπάθειά του να επιβιώσει. Από την άλλη πλευρά, για πολλούς ανθρώπους αυτό είναι καθημερινή νοοτροπία. “Αφού ο γείτονάς μου παρανομεί, γιατί να μην το κάνω και εγώ, κορόιδο είμαι;”. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε πως η τήρηση των κανόνων και των νόμων που ψηφίζονται από το ελληνικό κοινοβούλιο είναι ένα θέμα προαιρετικό, ένα ζήτημα που πότε μας αφορά και πότε δεν μας αφορά, ανάλογα με το τι μας βολεύει. Επίσης, η ταχύτητα με την οποία εκδικάζονται υποθέσεις δημιουργεί ένα κλίμα αρνησιδικίας το οποίο με τη σειρά του καλλιεργεί την ατιμωρησία. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σαν λαός δεν έχουμε τη νοοτροπία των συμβιβασμών, αλλά αντίθετα φημιζόμαστε για τη δικομανία μας. Εδώ ακριβώς είναι που θα παραθέσω τη δεύτερη σκέψη μου.

Μας αρέσει δεν μας αρέσει, από την αρχαία Ελλάδα ακόμη, τα γονίδιά μας έχουν μέσα πολύ ισχυρό το ένστικτο του ατομικισμού το οποίο δυστυχώς στις μέρες μας συνοδεύεται και από την αποποίηση των ευθυνών. Στο παραπάνω κλίμα ανομίας που περιγράφηκε και με επιχείρημα το συλλογικό καλό, κανείς δεν φέρει τελικά ευθύνη για τίποτα. Κανέναν και καμία δεν αφορούν οι συνέπειες για ό,τι γίνεται  και όλοι μας και όλες μας είμαστε άμοιροι των ευθυνών μας. Στην προσπάθειά μας να προστατέψουμε το άτομό μας, είμαστε ικανοί να βάλουμε φωτιά στο σπίτι του γείτονα ή να του σκοτώσουμε την κατσίκα, μόνο και μόνο για να νιώσουμε εμείς καλύτερα ή και επειδή αυτό θεωρούμε δίκαιο. Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονιστεί πως μέσα από το γενικότερο καλό μπορεί ο καθένας μας ατομικά να προοδεύσει. Σε αντίθετη περίπτωση, όσο και λαμπροί χαρακτήρες να είμαστε, θα μένουμε στην αφάνεια. Η κουλτούρα της συνεργασίας όμως απαιτεί και αυτή υψηλό επίπεδο και χρόνια καλλιέργεια. Μπορεί το πρώτο τα τελευταία χρόνια να το προσεγγίζουμε, καθώς μειώνεται όλο και περισσότερο ο αναλφαβητισμός, όμως το δεύτερο φαίνεται ακόμα πως δεν έχει ωριμάσει μέσα μας, καθώς συνέφερε τους κατακτητές μας να είμαστε πάντα διαιρεμένοι και ποτέ ενωμένοι. Με βάση αυτό δεν είναι παράξενο που χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος που μπήκαν μαζί μας στα μνημόνια αποχώρησαν από αυτά πολύ νωρίτερα.... Το πολιτικό μας προσωπικό και το κράτος είναι κατ’ επέκταση μία μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό είναι και το ζήτημα της παιδείας. Ενώ βλέπουμε ανθρώπους να μορφώνονται, να σπουδάζουν και να αποκτούν πτυχία και μεταπτυχιακά όλο και περισσότερο, την ίδια στιγμή βλέπουμε ότι απέχουμε από τις βασικές αρχές ενός ηθικού και ολοκληρωμένου ανθρώπου ο οποίος έχει εκπαιδευτεί να σέβεται και να ζει μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο. Αυτό συνδέεται βέβαια άμεσα και με τον ατομικισμό που αναφέραμε παραπάνω.  Δε μας ενδιαφέρει αν θα πετάξουμε το σκουπίδι μας κάτω, αν θα καπνίσουμε ενώ δεν επιτρέπεται, αν θα περάσουμε με κόκκινο ή δε βάλουμε ζώνη, αν πιούμε και πάρουμε το τιμόνι, αν παρκάρουμε στη θέση των αναπήρων, αν δεν φοράμε κράνος στο μηχανάκι, αν δεν βάζουμε ζώνη στο παιδί μας και αν, αν, αν… 

Όλα αυτά δείχνουν ότι μπορεί να βγάζουμε μορφωμένους ανθρώπους από τα πανεπιστήμιά μας, χωρίς βασικές αρχές όμως.  Ουσιαστικά νομίζουμε πως όλα αυτά επηρεάζουν εμάς προσωπικά και κανέναν άλλον, αλλά η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Κάθε μία από τις παραπάνω πράξεις επηρεάζει σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό και τους συνανθρώπους μας. Από την πλαστική σακούλα που θα πετάξουμε και θα περάσει στην τροφική αλυσίδα, μέχρι το ατύχημα που θα πάθουμε με το μηχανάκι και θα επιβαρύνει το ασφαλιστικό μας σύστημα, όλα αυτά είναι ένας κρίκος, που πρώτα από όλα φυσικά αφορούν τη ζωή μας, αλλά και σε μεγάλο βαθμό το μέλλον των παιδιών μας.

 Πολλοί νέοι και νέες προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο πάνω σε αυτά τα ζητήματα και βλέπουμε να δημιουργούνται πολλά κινήματα και στη χώρα μας και παγκοσμίως τα οποία έχουν σαν σκοπό  να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τις επιπτώσεις των πράξεών μας επάνω στο κοινωνικό σύνολο. Όμως όπως λέει και ο τίτλος, και ιδιαίτερα στη χώρα μας αυτές οι περιπτώσεις είναι εξαιρέσεις, μεμονωμένα χελιδόνια τα οποία μπορεί να σηματοδοτούν μία άνοιξη η οποία όμως είναι ακόμη πολύ μακριά. Μία άνοιξη που αν δεν έρθει πρώτα στα σχολεία μας, δε θα έρθει ποτέ και στην κοινωνία μας. Μία άνοιξη που εμείς οι δάσκαλοι έχουμε υποχρέωση να βοηθήσουμε τα παιδιά να μυρίσουν και να απολαύσουν τα ευεργετήματά της,  τα οποία στο κάτω-κάτω θα περάσουν  στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους βάζοντας τη σφραγίδα και αποτελώντας το εχέγγυο για ένα καλύτερο μέλλον.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΡΙΨΗΦΙΟΙ 2

 ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΑΣΚΗΣΗΣ

Δοκιμασία Ιστορίας: Η Επιστροφή του Θησέα

ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ