Η ζωή δεν είναι πάντα γραμμική. Είναι μέρες που αναρωτιόμαστε γιατί να συμβαίνει αυτό ή γιατί να συμβαίνει το άλλο, αλλά στην πραγματικότητα γνωρίζουμε ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική και ότι κάθε μέρα γεννιέται και πεθαίνει μία καινούργια ιδέα, ένας καινούργιος άνθρωπος, μία καινούργια ελπίδα.
Από τη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο, παύουμε να κινούμαστε αυτόνομα και γραμμικά. Οι καταστάσεις, το περιβάλλον και η ίδια η ζωή αλλάζουν γύρω μας με ρυθμούς που πολλές φορές δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Μεγαλώνοντας σχεδιάζουμε και προγραμματίζουμε όπως θέλουμε εμείς τα μελλούμενα, αλλά όπως λέει και η γνωστή ρήση: «Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Και πολλές φορές γελάει πολύ δυνατά.
Από την άλλη, αυτή η εναλλαγή ευχάριστων και δυσάρεστων καταστάσεων που σπάνε τη γραμμικότητα είναι ίσως και αυτό που δίνει στη ζωή μας ενδιαφέρον. Το αλάτι του βίου μας, θα λέγαμε. Σκεφτείτε μία ζωή στην οποία όλα θα ήταν τέλεια και αρμονικά φτιαγμένα και θα πήγαιναν όλα όπως τα θέλετε. Σίγουρα θα ήταν πολύ όμορφα, αλλά στο τέλος της ημέρας δε θα καταλαβαίνατε διαφορά και θα ερχόταν κάποια στιγμή που θα βαριόσασταν αναπόφευκτα. Η αξία των καλών στιγμών παίρνει τη δύναμή της από τις κακές. Η επιτυχία υπάρχει επειδή υπάρχει η αποτυχία. Χωρίς αυτήν, τι αξία θα είχε η πρώτη;
Όταν έρθει λοιπόν μία δύσκολη στιγμή, σηκώστε το κεφάλι ψηλά και σκεφτείτε πως κάθε δοκιμασία, αντί να μας στέλνει στα πατώματα, πρέπει να μας κάνει πιο δυνατούς, πιο πεισμωμένους και πιο αποφασιστικούς. Όλα τα πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν, είτε είναι καλά είτε άσχημα. Στο τέλος της ημέρας, όταν θα βγείτε αλώβητοι, δεν θα μπορεί τόσο εύκολα να σας καταβάλει άλλη φορά η διαταραχή της γραμμικότητας.
Η συμβουλή μου, λοιπόν, είναι να κινείστε στο πλαίσιο της λογικής σε οτιδήποτε κάνετε. Όταν η γραμμή ανεβαίνει προς τα πάνω ή όταν κατεβαίνει προς τα κάτω, να προσπαθείτε να τη γυρίζετε προς το κέντρο, ώστε πάντα το διάγραμμα του βίου σας να είναι ανοδικό, αλλά κινούμενο στη μέση γραμμή. Θα μου πείτε, αυτά μας τα είχαν πει και οι αρχαίοι Έλληνες. Ναι, αλλά κάποια πράγματα παραμένουν στη ζωή διαχρονικά και ακολουθούν τη γραμμή της μέχρι να σβήσει ο ήλιος… Έτσι δεν είναι;
